เราขัดแย้งกันออกบ่อยไป จะว่าไปแล้วเราเถียงกันทุกเรื่องนั่นแหละ ^ ^

ไม่นานนี้เอง....

ไอ้เพื่อนสนิทของผม มันแอบไปชอบสาวคนนึง น่ารักมากๆด้วยล่ะ

สาวผู้โชคร้ายคนนี้ เธอมีชื่อว่า " เขียว "

ดูแล้วก็ไม่มีอะไรมากหรอกครับ...เรื่องหัวใจ

จากที่มันบรรยายสรรพคุณของเธอคนนี้มา เรื่องก็น่าจะแฮปปี้ดีหรอก

สรุปได้ว่า เขียวเธอเป็นคนดี เป็นคนน่ารักเชียวแหละ

ส่วนเพื่อนผม แม้มันไม่น่ารักเท่าไร แต่ก็ยังพอจะทำยาได้บ้าง

ที่ก็จริงไม่น่าจะมีปัญหาอะไรเกิดขึ้น

แต่ที่เป็นเรื่องได้ ก็เพราะ...สาวเจ้านั่นแหละ....เธอไม่สนมัน

มันปรับทุกข์กับผมว่า เขียวอยากให้เราเป็นแค่เพื่อนกัน

และไม่มีทางจะเปลี่ยนแปลงเป็นอย่างอื่นได้ ไม่มีทาง !!!

เพราะเขียวมีเหตุผลส่วนตัวบางอย่าง...

ผมใช้เวลาคุยกับเพื่อนแสนสนิทอยู่เนิ่นนาน

การคุยครั้งนี้เหมือนเราดวลอาวุธกัน อาวุธที่ผมใช้คือเหตุผลเป็นหลัก

แต่เพื่อนแสนสนิทมันใช้ทั้ง เหตุผล และ ความรู้สึกเป็นอาวุธในมือทั้งสอง

เหตุผลที่ผมกระหน่ำใส่เพื่อนอย่างรุนแรงต่อเนื่อง ถูกหักล้างได้ทุกข้อไป

และก็มีหลายข้อที่ผมต้องพ่ายแพ้มันหมดท่า อย่างเสียรูปมวย

จนในใจลึกๆผมก็แอบชื่นชมไอ้เพื่อนซี๊ของผมอยู่เหมือนกัน

เมื่อการดวลสิ้นสุดลง เรานั่งคุยกัน

ผมแนะนำเพื่อนแสนสนิทว่า...ก็ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่นา

เค้าให้เป็นเพื่อน นายก็เป็นเพื่อนเค้าสิ อย่างน้อยที่สุด...

นายจะไม่มีวันเสียเธอไป นายยังมีโอกาสได้เห็นความเป็นไปของ เขียว

และที่สำคัญที่สุด นายยังมีโอกาสได้เห็นวันที่เขียวมีความสุข

และก็เป็น.......ความสุขอย่างที่เขียวต้องการด้วย

ผมไม่แน่ใจนักว่าเพื่อนแสนสนิทจะเปลี่ยนความตั้งใจรึป่าว

มันลุกหนีผมไป แล้วไม่พูดกับผมอีกเลย...

หรือว่าคำแนะนำของผมนั้น ผิด !!!

ผมชักไม่แน่ใจแล้วล่ะ....

ผมพึ่งคิดได้วันนี้เองว่าได้ทำสิ่งผิดพลาดครั้งใหญ่เสียแล้ว

ผมแนะนำเพื่อนซี้ของผมไป ทั้งที่ผมยังไม่เคย พบ พูด คุย กับเขียวเลยสักครั้ง

คุณเคยเผลอให้คำแนะนำที่ผิด โดยที่ไม่เจตนามั้ย....