ความรักนั้นเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน  

ในแต่ละผู้คน   แต่ละกรณี  รูปแบบของความรักก็ล้วนแตกต่างกันไป

ซึ่งอาจมีทั้งรักแรกพบ   ความรักที่พัฒนามาจากความเป็นเพื่อน 

รักที่ก่อตัวขึ้นมาจากความผูกพันทีละเล็ก ละน้อย     และรูปแบบอื่นๆอีกมากมาย

แต่ทั้งหมดทั้งสิ้นล้วนเกิดจากเหตุปัจจัยอยู่ 2 อย่างเท่านั้น  

นั่นก็คือ  เกิดจากความเคยผูกพันธ์กันมาก่อน

มีเรื่องราวต่างๆที่เคยได้ร่วมทำด้วยกันมาแต่ก่อน....ได้อุปถัมภ์อุ้มชูกันมาแต่ปางก่อน 

หรือไม่เช่นนั้นก็เกิดจากการเอื้อเฟื้อเกื้อกูลกันในชาติปัจจุบันนี้เอง

หรืออาจเป็นทั้งสองอย่างรวมกันก็ได้  

 

ในโลกเราในวันหนึ่งๆ  มีความรักใหม่ๆเกิดขึ้นมายมากจนนับไม่ไหว

ซึ่งในขณะช่วงเวลาเดียวกันนั้นเองก็มีรักที่  ไม่สมหวัง  

การแยกทางและการพลัดพรากในจำนวนที่ใกล้เคียงกัน

แต่เชื่อเถอะว่าไม่มีความรักจากคู่ไหนเลยที่จะมีขึ้น   เกิดขึ้น    ด้วยความบังเอิญ  

.....ทุกรักทุกคู่ล้วนคู่อยู่ภายใต้เงื่อนไขเพียงสองข้อข้างต้น     ที่ได้กล่าวมาแล้วทั้งสิ้น....

 

เชื่อว่าเราคงเคยมีความคิดเห็นทำนองนี้อยู่บ้างกระมัง     

ว่า.....ช่างเป็นเรื่องที่น่าแปลกเหลือเกินสำหรับคู่รักบางคู่

ที่แม้เกิดจะต่างกันคนละด้านของเส้นศูนย์สูตร

เติบโตมาคนละฝั่งขอบมหาสมุทร   อยู่ห่างกันไกลแสนไกล

เหมือนว่าชาตินี้ไม่น่าจะมีโอกาสได้มาพบพานกันเลย

แต่ก็ยังสามารถมาพบเจอ    มีโอกาสได้มารักกัน    ได้มามาครองคู่กันได้ในที่สุด

บางคนเสียอีก    ต่างฝ่ายก็อยู่ไม่ห่างกันมากเท่าไร    ซ้ำยังมีโอกาสได้เจอได้ใกล้ชิด 

ได้ผูกไมตรี   ได้มีเวลาร่วมกัน   ได้ใช้ชีวิตร่วมกันบ้างตามแต่โอกาสอำนวย

แต่กลับไม่ได้เป็นคู่กันเสียนี่  

 

 

หากเรามองเผินๆตามที่กล่าวมาก็อาจจะเห็นเป็นเรื่องที่แปลกอยู่

แต่หากเรามองตามหลักการของเหตุปัจจัย    เราก็จะสามารถรับรู้ได้   เข้าใจได้

ว่า...เมื่อมีเหตุเกิดขึ้นย่อมจะมีผลตามมา.....จะเร็วหรือช้า  “เหตุ”   จะเป็นผู้กำหนดเอง

การที่บุคคลจะมีโอกาสมาเจอ   มาทำความรู้จัก   สนิทสนม   ไม่ว่านาฐานะเพื่อน-เพื่อน

หรือว่าในฐานะ    คู่รัก    แต่ละคู่ล้วนแล้วแต่เคยเจอกันมา

ในภพชาติต่างๆแล้วอย่างมากมาย 

 

 ......ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ...... 

    

 

                 รีบกลับมาเดี๋ยวนี้   !!!

 

 

                                    จาก.. "เขียว"

 

สวัสดีเพื่อนยาก...

 

ขณะที่นายได้อ่านจดหมายฉบับนี้

ฉันกำลังเดินทางกลับไปหานายนะ

ช่วงเวลาที่ผ่านมาฉันได้รู้จักเพื่อนๆหลายคนเลยล่ะ

มีประสพการณ์แปลกๆ  เตรียมมาเล่าให้นายฟังเพียบเลย

อีกไม่นานเจอกันพวก

 

ปล.ที่ฉันรีบกลับ  ไม่ใช่เพราะเชื่อนายหรอกนะ

 

...แต่เป็นเพราะฉันไม่มีที่พักน่ะ....

...แค่ขอกลับบ้านมาหลับสักคืน...

    

 

ผมมีเพื่อนแสนสนิทอยู่คนนึงครับ....แสนสนิทจริงๆ

เราเกิดวันเดียวกัน เราโตมาด้วยกัน เรียนทื่เดียวกัน

เราคุยกันทู้กวัน....เราคุยกันทุกเรื่อง....เราคุยกันแทบจะทุกที่

ตั้งแต่ตื่นเช้า กินข้าวแปรงฟัน ยันนอนละเมอ

มีเรื่องต่างๆให้คุยได้ไม่หมด...คุยยังไงก็ไม่รู้จบ

เรียกว่าเรามีเรื่องคุยกันได้ตลอด ไม่เคยจะห่างกันเลยล่ะครับ

ถึงผมจะสนิทกับเค้ามากที่สุด รักเค้ามากที่สุด

แต่อย่าคิดว่าผมจะตามใจเค้าไปซะทุกอย่างนะครับ

เราขัดแย้งกันออกบ่อยไป จะว่าไปแล้วเราเถียงกันทุกเรื่องนั่นแหละ ^ ^

 

ไม่นานนี้เอง....

ไอ้เพื่อนสนิทของผม มันแอบไปชอบสาวคนนึง น่ารักมากๆด้วยล่ะ

สาวผู้โชคร้ายคนนี้ เธอมีชื่อว่า " เขียว "

 

ดูแล้วก็ไม่มีอะไรมากหรอกครับ...เรื่องหัวใจ

จากที่มันบรรยายสรรพคุณของเธอคนนี้มา เรื่องก็น่าจะแฮปปี้ดีหรอก

สรุปได้ว่า เขียวเธอเป็นคนดี เป็นคนน่ารักเชียวแหละ

ส่วนเพื่อนผม แม้มันไม่น่ารักเท่าไร แต่ก็ยังพอจะทำยาได้บ้าง

ที่ก็จริงไม่น่าจะมีปัญหาอะไรเกิดขึ้น

 

แต่ที่เป็นเรื่องได้ ก็เพราะ...สาวเจ้านั่นแหละ....เธอไม่สนมัน

มันปรับทุกข์กับผมว่า เขียวอยากให้เราเป็นแค่เพื่อนกัน

และไม่มีทางจะเปลี่ยนแปลงเป็นอย่างอื่นได้ ไม่มีทาง !!!

เพราะเขียวมีเหตุผลส่วนตัวบางอย่าง...

 

ผมใช้เวลาคุยกับเพื่อนแสนสนิทอยู่เนิ่นนาน

การคุยครั้งนี้เหมือนเราดวลอาวุธกัน อาวุธที่ผมใช้คือเหตุผลเป็นหลัก

แต่เพื่อนแสนสนิทมันใช้ทั้ง เหตุผล และ ความรู้สึกเป็นอาวุธในมือทั้งสอง

เหตุผลที่ผมกระหน่ำใส่เพื่อนอย่างรุนแรงต่อเนื่อง ถูกหักล้างได้ทุกข้อไป

และก็มีหลายข้อที่ผมต้องพ่ายแพ้มันหมดท่า อย่างเสียรูปมวย

จนในใจลึกๆผมก็แอบชื่นชมไอ้เพื่อนซี๊ของผมอยู่เหมือนกัน

 

เมื่อการดวลสิ้นสุดลง เรานั่งคุยกัน

ผมแนะนำเพื่อนแสนสนิทว่า...ก็ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่นา

เค้าให้เป็นเพื่อน นายก็เป็นเพื่อนเค้าสิ อย่างน้อยที่สุด...

นายจะไม่มีวันเสียเธอไป นายยังมีโอกาสได้เห็นความเป็นไปของ เขียว

และที่สำคัญที่สุด นายยังมีโอกาสได้เห็นวันที่เขียวมีความสุข

และก็เป็น.......ความสุขอย่างที่เขียวต้องการด้วย

 

ผมไม่แน่ใจนักว่าเพื่อนแสนสนิทจะเปลี่ยนความตั้งใจรึป่าว

มันลุกหนีผมไป แล้วไม่พูดกับผมอีกเลย...

 

 

 

หรือว่าคำแนะนำของผมนั้น ผิด !!!

ผมชักไม่แน่ใจแล้วล่ะ....

ผมพึ่งคิดได้วันนี้เองว่าได้ทำสิ่งผิดพลาดครั้งใหญ่เสียแล้ว

ผมแนะนำเพื่อนซี้ของผมไป ทั้งที่ผมยังไม่เคย พบ พูด คุย กับเขียวเลยสักครั้ง

คุณเคยเผลอให้คำแนะนำที่ผิด โดยที่ไม่เจตนามั้ย....

 

ถั่ว.....

ถั่ว......เป็นผักเก่าแก่ที่สุดที่มนุษย์รู้จักกันมา

ถั่วมีลักษณะทางกายภาพน่ารัก...น่าเอ็นดู

 

ลักษณะของถั่ว...

ถั่วเป็นพืชล้มลุก   ล้มแล้วลุกได้เร็วเสมอ   โตง่าย   โตเร็ว 

ใครที่ใจร้อนเหมาะที่จะลองปลูกถั่ว    ลองทำความรู้จักกับถั่ว

เพราะถั่วมีปฏิกิริยาตอบสนองที่ดีโตวัน  โตคืน   รดน้ำไปเท่าไร  โตให้เห็นได้ทันใจ

บางคนบอกว่า....ถั่วเหมาะสำหรับคนที่ต้องการปลูกอะไรก็ได้แก้ขัดไปพลางๆก่อน

นั่นเป็นเพราะว่าถั่วไม่มีพิษต่อดิน.......ในทางกลับกัน.....

เมื่อถั่วตายแล้วซากของต้นถั่วยังสามารถให้ประโยชน์แก่ดินอีกต่างหาก

 

คุณค่าของถั่วยังไม่จบอยู่เพียงเท่านี้...

ในบางครั้งถั่วถูกทำให้อยู่ในสถานะอื่น  ขาดอากาศ  เจอความร้อน  ถูกกดดัน  โดนบีบคั้น

เวลาผ่านไปไม่นาน  หลายต่อหลายคนส่ายหน้าให้ถั่ว   ...ถั่วไม่น่ารักเหมือนเดิมแล้ว(เหรอ)

เห็นว่าถั่วหมดคุณค่าปราศจากประโยชน์  ใช้การไม่ได้...สมควรทิ้ง

 

แต่ถั่วก็ยังเป็นถั่วอยู่วันยังค่ำ....

บางคนเท่านั้นที่รู้ค่าของถั่ว      ยอมเสียเวลาให้กับถั่ว.....

 

จนกระทั่งวันนึง 

ฝาใบใหญ่ถูกเปิดขึ้นมา.....ถั่วนั้นได้กลายเป็น  ของเหลวสีดำๆ   ดูพิกลๆ  

แต่แปลกตรงที่มีกลิ่นหอมมมม    ชวนหิว  

 

แม้ตัวเองจะดำ   และ  เค็มเหลือเกิน.....

แต่ก็ช่วยให้คนอื่นได้มีรสอร่อย    และมีกลิ่นหอมน่ารับประทาน     ^   ^